:: جوانی ::

آرشیو

کلیپهای فلش

برای با تو بودن آمدم (ابرو)
چکاوک داریوش

بهترین ها


سه شنبه 28 آذر ماه سال 1385
عروسک کوکی
بیش از اینها آه ٫ آری بیش از اینها میتوان خاموش ماند می توان ساعات طولانی بانگاهی چون نگاه مردگان ثابت خیره شد در دود یک سیگار خیره شد در شکل یه فنجان در گلی بیرنگ بر قالی در خطی موهوم بر دیوار می توان با پنجه های خشک پرده را یک سو کشید و دید در میان کوچه باران تند می بارد کودکی با بادبادکهای رنگینش ایستاده زیر یک طاقی گاری فرسوده ای میدان خالی را با شتابی پر هیاهو ترک می گوید می توان بر جای باقی ماند در کنار پرده اما کور اما کر می توان فریاد زد با صدایی سخت کاذب سخت بیگانه (( دوست می دارم)) می توان در بازوان چیره یک مرد ماده ای زیبا و سالم بود با تنی چون سفره ای چرمین با دو پستان درشت سخت می توان در بستر یک مست یک دیوانه یک ولگرد عصمت یک عشق را آلود می توان با زیرکی تحقیر کرد هر معمای شگفتی را می توان تنها به حل جدولی پرداخت می توان تنها به کشف پاسخی بیهوده دل خوش ساخت پاسخی بیهوده آری پنج یا شش حرف می توان یه عمر زانو زد با سری افکنده در پای ضریحی سرد می توان در گور مجهولی خدا را دید می توان با سکه ای نا چیز ایمان یافت می توان در حجره ای مسجدی پوسیده چون زیارتنامه خانی پیر میتوان چون صفر در تفریق و جمع و ضرب حاصلی پیوسته یکسان داشت میتوان چشم تو را در پیله قهرش دکمه بیرنگ کفش کهنه ای پنداشت می توان چون آب در گودال خود خشکید می توان زیبایی یک لحظه را با شرم مثل یک عکس سیاه قوری در ته صندوق مخفی کرد می توان در قاب خالی مانده یک روز نقش یک محکوم یا مغلوب یا مصلوب را آویخت می توان با صورتکها رخنه دیوار را پوشاند می توان با نقشهایی پوچ تر آمیخت می توان چون عروسکی کوکی بود با دو چشم شیشه ای دنیای خود را دید میتوان در جعبه ای ماهوت با تنی انباشته از کاه سالها در لابلای تور و پولک خفت می توان با فشار هر هرزه دستی بی سبب فریاد کرد و گفت (( آه من بسیار خوشبختم ))
8:38 PM \| امین \| نظرات [2]


یکشنبه 30 مهر ماه سال 1385
چکاوک با صدای داریوش

03:07 AM \| امین \| نظرات [2]


جمعه 21 مهر ماه سال 1385
شب مهتاب
تو اون شام مهتاب کنارم نشستی عجب شاخه گل واربه پایم شکستی قلم زد نگاهت به نقش آفرینی که صورتگری را نبود این چنینی پریزاد عشق و مهاسا کشیدی خدا را به شور تماشا کشیدی تو دونسته بودی چه خوش باورم من شکفتی و گفتی از عشق پرپرم من تا گفتم کی هستی تو گفتی یه بی تاب تا گفتم دلت کو تو گفتی که دریاب قسم خوردی بر ماه که عاشق ترینی توی جمع عاشق تو صادق ترینی همون لحظه ابری رخ ماه و آشفت به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت گذشت روزگاری از اون لحظه ناب که معراج دل بود به درگاه مهتاب در اون درگه عشق چه محتاج نشستم من تو هر شام مهتاب به یادت شکستم تو از این شکستن خبر داری یا نه هنوز شور عشق و بسر داری یا نه هنوزم تو شبهات اگه ماه و داری من اون ماه و دادم به تو یادگاری
00:14 AM \| امین \| نظرات [2]


سه شنبه 21 شهریور ماه سال 1385
اشک من ...
چشم من بیا منو یاری بکن گونه هام خشکیده شد کاری بکن غیر گریه مگه میشه کاری کرد کاری از ما نمیاد زاری بکن اوون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد تا قیامت دل من گریه میخواد هر چی دریا رو زمین داره ؛ خدا با تموم ابرای آسمونا کاشکی میداد همه رو به چشم من تا چشام به حال من گریه کنن اوون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد تا قیامت دل من گریه میخواد قصه کذشته های خوب من خیلی زود مثل یه خواب تموم شدن حالا باید سر رو زانوم بزارم تا قیامت اشک حسرت ببارم دل هیچکی مثل من غم نداره مثل من غربت و ماتم نداره حالا که گریه دوایِ دردمـــه چرا چشمم اشکش رو کم میاره خورشید روشن ما رو دزدیدن زیر اوون ابرای سنگین کشیدن همه جا رنگ سیاه ماتمــه فرصت موندن ما خیلی کمه اوون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد تا قیامت دل من گریه میخواد سرنوشت چشاش کوره نمیبینه زخم خنجرش میمونه رو سینه لب بسته ؛ سینه غرقِ به خون قصه موندن آدم همینـــه اوون که رفته دیگه هیچوقت نمیاد تا قیامت دل من گریه میخواد
8:27 PM \| امین \| نظرات [1]


چهارشنبه 11 مرداد ماه سال 1385
برای من نوشته ...
برای من نوشته گذشته ها گذشته تمامه قصه ها هوس بود برای او نوشتم برای تو هوس بود ولی برای من نفس بود کاشکی خبر نداشتی دیوونهُ نگاتم یه مشت خاک نا چیز افتاده ای به زیره پاتم کاشکی صدای قلبت، نبود صدای قلبم کاشکی نگفته بودم تا وقته جون دادن باهاتم نوشته هرچی بود تموم شد نوشتم عمر من حروم شد نوشته رفته ای ز یادم نوشتم شمع رو به بادم نوشته در دلم هوس مرد نوشتم دل توی قفس مرد کاشکی نبسته بودم زندگیمو به چشمات کاشکی نخورده بودم به سادگی فریب حرفات لعنت به من که آسون به یک نگات شکستم به این دل دیوونه راه گریزو ساده بستم
3:48 PM \| امین \| نظرات [1]


دوشنبه 2 مرداد ماه سال 1385
شب مهتاب
دو مسافر بر در دو رها تر در باد از غزل افتاده فرصتی بی فریاد چشم ام این ناب ترین لحظه را می بوسد زن به من می گوید باش تا نان بپزد من به زن می خندم زن به من می خندد بی نفس بی سایه بی صدا می سوزد زن به شب می ماند شب به آوازی دور غزلی از شبنم رختی از پوست نور زن مرا می بوید - این تویی آری تو خواب و بیداری تو - این تویی باز از نو زن به من می گوید - باش تا می به رسد من به زن می گویم - وای اگر وقت گل نی برسد زن به من می گوید غیبت سردی بود خاک بی عشق باغ خاک ولگردی بود زن مرا می رقصد زن مرا می پرسد زن مرا می خواند زن مرا می فهمد دست زن زیبا نیست دست زن نایاب است دست زن می روید شب شب مهتاب است من به زن می گویم خانه ات یادم هست وقت خوب گریه شانه ات یادم هست زن مرا می بوید این تویی آری تو خواب و بیداری تو این تو یی باز از نو زن به من می گوید باش تا می برسد من به زن می گویم وای اگر وقت گل نی برسد
10:45 PM \| امین \| نظرات [1]

لوگو وبلاگ

تعداد بازدیدکنندگان : 21767